De elementen en ik

In de woestijn heb je overal de tijd voor. Als je de woestijn ingaat ben je offline en heb je besloten je even terug te trekken. De dagelijkse wereld laat je achter om ruimte te maken voor jezelf.

Er zijn alleen de elementen.

Zand, zandduin, stof, drooggevallen rivierbedding, gebarsten kleibodem met patronen van golvend en stromend verdwenen water, kiezels en keien verspreid over de bodem in ontelbare vormen. Alles random geplaatst en toch met patronen. Lucht meestal blauw, soms bewolkt, heiig, witte strepen. Of bruin van stof en zand bij veel wind. Ja die wind; ruisend langs je oren, plukkend aan je kleren, trekkend aan je touwige haar, verkoelend in de hete middag.  Geruis door takken van de bomen van die ene soort die hier presteert te overleven. Schots en scheef kronkelende stammen, diep ingekerfde bast, losse dode takken, blaadjes smal als een naaldboom om geen vocht te verliezen. En ongetwijfeld diep geworteld. Deze bomen staan verspreid door het overigens kale landschap, terpen vormend doordat ze het zand en de grond vasthouden met hun wortels.

We zitten en liggen op zo’n terp onder zo'n boom. We houden hier siësta op een rood-zwart gekleurd kleed dat tevens dient als picknick-kleed. We dommelen weg na de lunch, of schrijven, of dromen weg en luisteren naar het gekibbel en gekwetter van kleine vogels die hier wonen. Soms is er gebrek aan wind bij hitte over kale vlaktes rond lunchtijd. Of een teveel aan wind ‘s morgens in de kring als we elkaar trachten te verstaan maar het zand in alle kieren en openingen van ons lijf waait. Of een nachtelijk teveel aan wind als je buiten ligt te slapen en de wind zodanig aanzwelt dat je wakker waait, je boeltje oppakt en de grote tent in vlucht. Zonnewarmte is overvloedig en ‘s avonds is er vaak een kampvuurtje en wordt vers brood gebakken tussen het blote stoffige zand en de gloeiende kolen. En overal is water overvloedig aanwezig in het gemis er aan. Iedere dode tak, verdorde struik, hand vol los zand, gebarsten grond, kaal zandduin, stuivende stofwolk, trillende einder roept water.

Hier doet liefde haar werk, op soms meedogenloze wijze.

Zo kom je toe aan je diepere zelf. Zelfs ongemak krijgt betekenis. Je komt hier niet om vliegen te vangen, ook al zijn ze er soms overvloedig. Je komt hier om jezelf te ontmoeten. Met steun van die elementen, de tijd, de dagstructuur, je groepsgenoten en de kring. En steeds opnieuw, die oorverdovende stilte. Hier doet liefde haar werk, op soms meedogenloze wijze. Maar als je luistert en meebeweegt zul je beloond worden. Met ontspanning, ruimte, vrijheid, inspiratie en inzicht om zo maar wat te noemen. En voorál met een diep gevoel van verbondenheid en besef dat je deel uitmaakt van een groter plan.

Maar misschien wil je weg voor het klaar is, zegt je denken dat het al genoeg is, dat je het heus al snapt. En misschien is dat waar. Maar vóel je het ook? Leef je ernaar? Is het in je lichaam geland? Heb je het verdriet gevoeld? Is je boosheid erkend?

Daarvoor er is de kring

In de kring kun je het delen met anderen. Daar voel je dat je niet alleen bent. Ook al kan dat soms intens zo voelen. Medereizigers zijn je tot steun. Allemaal of de meesten nooit eerder gezien. Maar allemaal mens. Zo klein en zo groot tegelijk. Zo kun je alles loslaten, wetende dat er voldoende veiligheid is, ofschoon nooit garantie, maar hé, dat is er thuis ook niet. Hier zijn in elk geval de elementen, en een kring gelijkgestemden, op een vergelijkbare missie. En dan voel je uiteindelijk voelt: aaah, DIT ben ik!