Wild zwemmen in Wales

Mount Snowdon is de hoogste berg van Wales en naamgever van nationaal park Snowdonia. Het gebied is gezegend is met vele meren, meertjes, beken, rivieren en watervallen en daarmee een ideale plek voor open water zwemmen. En dan heb ik de Ierse zee nog niet genoemd. Tot zover prima, maar waarom zou je eind oktober?

Eind oktober overheerst verval en grijs. De lucht is grijs, leisteen is grijs, en ook de uit leisteen opgetrokken bebouwing is overheersend grijs. Plassen op het grijze asfalt weerspiegelen de grijze lucht. Groentinten, geeltinten, aardetinten, over alles ligt een grijze waas. Lieve grijze hemel, wat brengt ons hier?

Met zeven anderen arriveer ik bij Retraite Centrum Trigonos. De gastvrouw heet ons croeso, Welsh voor welkom. De taal zal ons nog vaker verbazen. Trigonos is gelegen aan Llyn Cwm, wat de naam is van het meer waaraan het centrum is gelegen en waar wij elke morgen na de yoga een frisse duik nemen. De dubbele l spreekt men uit door de tong tegen het verhemelte te houden en lucht te laten ontsnappen aan de zijkanten van de tong. Die klank kennen we niet. Maar er is wel meer dat de nieuwkomers in dit gebied nog niet kennen.

Wij zijn hier om de hype van het winterzwemmen in een eigen jasje te steken. Het koudwaterzwemmen is door Iceman Wim Hof bij iedereen inmiddels wel bekend. Steeds meer mensen beoefenen het. Er zijn claims dat het je gezondheid op allerlei manieren verbetert, een boost voor hart- en vaatstelsel en immuunsysteem. Wat minder nadruk krijgt is de eenwording met de natuur en de vrijheid die je voelt als je ongeacht barre omstandigheden het water ingaat. Precies dat is wat ons hier brengt.  

We zijn al op dag 2 van onze Back to your nature retreat. Ieders lijf is de eerste dag wel voldoende gewend geraakt aan water van zo’n graad of 10. Geen ijswater dus, maar evengoed geen temperatuur die uitnodigt tot lange zwemafstanden. Wat Llyn Llydaw betreft, is dat best een beetje jammer, zal blijken.

We lopen naar boven en komen op de plek waar het meer uitstroomt in een beek. Voor ons strekt Llyn Llydawzich uit in een kom die is uitgesleten door gletsjers in de ijstijd. Wolken hangen deels over de bergen. Daarboven is het helder én windstil. Daardoor weerspiegelt het water perfect de contouren van de omliggende bergen, het roodbruin van verdorde varens en vele tinten donkergrijs van de rotsen. Maar Llyn Llydaw heeft nog een andere kleur petto. Daarvoor moeten we het water in.

De ademhalingstechnieken zijn voldoende onder de knie. Ik voel hoe mijn lichaam al aan het werk gaat, vóórdat ik het water inga. Mijn hart klopt sneller en adrenaline maakt me alert en een beetje bibberig. Nog elke keer is er een beetje weerstand om het koude water in te gaan. Het verschil is dat ik er geen aandacht meer aan schenk. Ik weet al dat de beloning rijk zal zijn. Door de waterschoenen kan ik stevig het water instappen tussen de grijze keien.

Al snel wordt het water dieper, zet ik mij af en drijf ik de kou in. Ik houd mijn adem rustig en focus op mijn uitademing. Na een paar slagen adem ik diep in en ga kopje onder. Ik open meteen mijn ogen en een ijsblauwe diepte doemt voor mij op. Het is altijd spannend om zo de diepte in te turen. Omdat mijn oogbollen dit niet lang volhouden en de kou ook mijn schedel bevangt, kom ik al snel weer boven. Maar de aanblik van de diepte laat mij niet meer los. Het gevoel van vrijheid is immens als ik even later weer het water uitstap.

Devils kitchen – in gewoon Engels - bezoeken we op een dag van dichte mist. De namiddag nadert. Er komen mensen naar beneden die ons vertellen over het prachtige uitzicht vanaf de top boven de wolken. Dat zullen we niet halen voor donker. Ons doel is een duik in Glasllyn. Klein maar fijn. Eerst de klim dwars door de keuken van de duivel. Naast ons het geluid van kletterend water, ons aan het zicht onttrokken door de lage wolken. Alweer dat grijs, met daardoorheen vage duistere contouren van de berghelling. In de mistige stilte verstommen geluiden en luisteren we naar onze eigen adem terwijl we klimmen. Als we de pas hebben bereikt, lopen we nog een halve kilometer door. Plotseling ligt het meertje daar in stilte. Dit hoger gelegen water is beduidend kouder. We gaan er in. Door de mist loopt het grijsblauwe water over in de witgrijze lucht. De enige contouren zijn die van mijn medezwemmers, omhuld door overlopende tinten grijs.

Maar dan verschijnt er langzaam maar zeker meer blauw en wordt het licht helderder. De contouren van het meer verschijnen want de mist lost bijna onmerkbaar op. Stralen van de lage zon glijden over het meer waarop nog flarden van mist hangen. Mystiek is het enige woord dat past. Nog onwaarschijnlijker wordt de hele situatie als achter ons een halo boven het gras verschijnt. Is dit echt?

Als de zon verder zakt keren we om. Het dal ligt vol met watten. Via de duivelse keuken duiken we de mist weer in. Terug in Trigonos wacht ons een rijke vegetarische dis. Het lijf zoemt na van drie koude duiken op één dag. Op ons netvlies branden de beelden na en aan tafel delen wij onze mooiste foto’s. Ja, wij weten wel wat wij hier doen eind oktober.

_________________

Ook mee? Kijk in de agenda voor de eerstvolgende geplande Wales-reis.